De Diabetist A A A      
  Home   Profiel   Behandeling   Voor cliŽnten   Voor verwijzers   Publicaties   Nieuws   Links   Contact
 
 
  Publicaties van De Diabetist
 

De Diabetist als Navigator (Ilse)
Gepubliceerd op: 12-10-2010


De Di(n)avigator

Als je, zoals ik, al 46 van je 55 jaar meeloopt in de wereld met DM type 1, dan kan je je voorstellen dat ik ook al heel wat wijzigingen in de behandelmogelijkheden en -sfeer heb meegemaakt. Ik heb opvattingen en zaken zien komen en sommige daarvan ook weer zien gaan.

Wat ik ben blijven vasthouden is dat ik niet als patiënte door het leven wil gaan, maar als mens met de nodige rollen: partner, (schoon)moeder, dochter, zusje & vriendin met een leuke baan, hobby’s en mijn eigen-(v)aardigheden, iemand die om dat leven te leiden nou eenmaal insuline van buitenaf nodig heeft, net zoals er dagelijks tanden moeten worden gepoetst. Ik vind het, in tegenstelling tot vroeger, niet lastig meer om het mensen te vertellen als dat zo uitkomt, maar ik zet het niet op mijn visitekaartje. Het betekent een beetje meer onderhoud, tóch? That’s it. Dat laatste is helaas niet altijd waar en vraagt om een nuancering.

Het begon allemaal eigenlijk zo simpel: ik moest 1 keer spuiten per dag (met van die stalen krengen), mijn dieet stond heel duidelijk op een lijstje. Grammen, tijdstippen en soorten bouwstoffen werden letterlijk en figuurlijk minutieus afgewogen. Dit mocht wel, dat mocht niet. Eens in de zoveel weken een dagcurve, een gesprek met de dokter die ook graag wilde weten wat je leuk vond op school, af en toe een opname en daarna de draad weer oppakken. Het was eenduidig, je hoefde niet veel te kiezen.
“Rust, reinheid en regelmaat” waren de ingrediënten waarmee je je leven het beste kon inrichten. Eigenlijk was dat in 1964 voor kinderen ook helemaal niet zo moeilijk, want het waren ingrediënten waarmee de meeste vriendinnetjes ook werden opgevoed. Die gingen immers ook op vaste tijden aan tafel, buiten spelen etc. Ik had bovendien een geweldig stel ouders dat me met alle geduld, humor, warmte en wijsheid het land van insuline en honing binnen leidden.

Er is sindsdien heel veel terrein gewonnen binnen de diabeteszorg. Er zijn geweldige verbeteringen geboekt, met voor mij als uitschieters het testmateriaal en de insulinepompen. Vond ik dat van meet af aan geweldig? Nou nee, echt niet. Als puber en adolescent vond ik het bepaald niet stoer om te vermelden dat ik iets mankeerde, ook al beschikte ik over een gezond stel hersens en wist ik dat het niet iets was om me voor te schamen. Zelfcontrole was echter voor andere mensen, ik ging nog liever dood dan me als suikerpatiënte neer te zetten.
Toen ik in de laatste week van de introductietijd van mijn studie wakker werd onder zes ongenadig felle lampen, terwijl ik toch zeker wist dat ik in de kroeg zou moeten zitten, had ik dat stukje van mijn visitekaartje in 1 klap afgegeven. Dat had ik dus niet zo slim aangepakt, maar wat had ik een geweldige weken achter de rug en ik had niets overgeslagen! Mijn internist reageerde grandioos. “Heb je het leuk gehad? Prachtig, vertel! En aan het eind van mijn verhalen: “ Zullen we dan nu ons best maar weer gaan doen?” Eindeloze kerel. Ik ben dat nooit vergeten.
Toen ik een aantal jaren later aan het werk ging, mijn man ontmoette en nog later drie gezonde zoons ter wereld bracht, was ik me bewust van mijn toegenomen verantwoordelijkheden en ging me slimmer gedragen, wel leuke dingen blijven doen, maar met een schuin oog op de regulatie. Dat gaat meestal prima samen.

Nou, allemaal goed geregeld dus, zou je zo denken. Je hebt veel meer vrijheden en mogelijkheden. Maar tot in hoeverre mag je van ons verwachten dat wij onze eigen behandelaar/regisseur zijn? Vrij lang, met een paar kanttekeningen:
De opvattingen binnen de zorgsector over de accenten en speerpunten in de behandeling van diabetes, zowel inhoudelijk als functioneel, zijn niet op elk punt eensluidend. En er zijn nogal wat keuzemogelijkheden. Het gebeurt derhalve wel eens dat je strijdige adviezen ontvangt en/of verwezen wordt naar een andere speler op het behandelbord die vanuit de eigen invalshoek met weer andere of toegevoegde adviezen komt. Ze zijn allemaal gekwalificeerd, doen hun best voor je, maar missen het overzicht van de situatie en de verstrekte adviezen. Soms zie je dan als patiënt door het behandelbos de bomen niet meer. Laten we aub niet vergeten dat we, ondanks onze regierol, geen professional zijn. Met een beetje pech heeft de kat van de tante van de buurman bovendien ook diabetes en weet hij dus wat je beslist wel of niet moet doen en anders staan er wel do’s en don’ts in de media.
Gaat het goed met je, dan doet dit fenomeen je niet zoveel en pik je eruit wat je kunt gebruiken. Ben je echter ontregeld, dan is de ruimte er niet om zaken op hun beloop te laten en wie is dan de navigator om je te helpen bij het uitzetten van de route?

Daar komt voor mij de Diabetist om de hoek kijken, als aanvulling op de andere professionals. Die is ter zake kundig, kijkt naar het hele levensveld van de betrokkene en zorgt voor prioriteitstelling bij het oplossen van vraagstukken en legt hanteerbare verbindingen aan tussen de diverse richtlijnen.
Ik ben recent behoorlijk ontregeld geweest en ben er uiteindelijk uitgekomen met behulp van de huisarts, de internist, de diabetesverpleegkundige en de pompfabriek. Allemaal om de beurt gesproken en allemaal op mijn eigen initiatief. Iedereen werkte mee, laat dat helder zijn. Ik denk echter dat ik met inzet van de Diabetist een paar weken eerder weer van de sores afgeweest zou zijn. Het bleek een technisch euvel te zijn geweest.

De ingrediënten van de inrichting van een leven bestaan niet meer uit “rust, reinheid en regelmaat”, maar “regie, reinheid en onregelmaat”. Dat van de regie is een prima ontwikkeling die we beslist verder moeten ontwikkelen. Hoe minder je afhankelijk bent van behandelaars, des te zelfstandiger kan je je leven leiden. Dat is in alle opzichten moeite- en kostenbesparend.
Regelmaat is echter geen hip begrip meer. Flexibel is het toverwoord. Dus bijvoorbeeld op alle momenten inzetbaar zijn voor je werk, ook al vraagt de regulatie misschien om een andere prioriteit, maar als werkloosheid dreigt of je werkgever heeft hier gewoon geen oren naar…..
We eten al lang niet meer op vaste tijden. Met de pomp is dat ook veel minder nodig, toch blijft het wel prettig. Je omgeving heeft dit echter losgelaten en welke keuze maak jij dan? Het klinkt allemaal zo simpel, maar dat is het in de praktijk niet altijd, daar is de samenleving te complex en te dwingend voor geworden. We moeten allemaal aan alles meedoen.

Ik verwacht dat met het starten van deze praktijk zowel diabetici als zorgverleners er een prima ondersteunende kracht bij hebben gekregen, die voor iedereen leidt tot het maken van verantwoorde en efficiënte keuzes en daarmee het benaderen en/of behalen van het behandeldoel, zodat een evenwichtig en waardevol leven voor je open ligt. Mag je zelf als regisseur je kansen weer pakken!

Ilse

 

De Diabetist ®
Guusje Neijens
diabetesconsulent
beweeg- en leefstijladviseur
trainer gezondheidsvaardigheden

 
Praktijk
Balderikstraat 2a
7415 VL  Deventer
spreekuur op afspraak
 
Postadres
Hunneperkade 1
7418 BV  Deventer
 
T:  06-15242449
E:  info@diabetist.nl
W:  www.diabetist.nl
 
Rabobank:  15.10.00.271
KvK:  08197781
BIG-register:  69019222330